Het is 2021. De wereld heeft nagedacht over en gewerkt aan ecologisch en evolutionair denken en ontwerpen. De grote vraag blijft onze positie als mens. Onze destructieve invloed op de klimatologische, biofysische en evolutionaire processen zou eeuwigdurend kunnen zijn, of niet? Bij BioArt Laboratories onderzoeken we de ‘blauwdruk’ voor een nieuwe periode in de menselijke geschiedenis. Een periode waarin mens, design, natuur en evolutie samensmelten: de Symbioscène. Deze periode van symbiose zou een einde moeten maken aan het ‘Antropoceen’: de tijd waarin de mens zichzelf boven alle andere levende wezens stelde. In plaats van de natuur en haar materialen te gebruiken, vroegen we onze talenten hoe zij zichzelf zouden zien en wat er voor ons zou moeten veranderen om te kunnen leven in een wereld die bestaat uit een symbiose tussen mens en natuur.

Dit jaar presenteert BioArt Laboratories: ‘The Symbiocene Forest’. Vanwege covid zag onze Talent Pressure Cooker er dit jaar iets anders uit. Wij hebben de kunstenaar gedurende een werkperiode niet ter plaatse kunnen verwelkomen. Niettemin weerhield het opsluiten in hun huizen onze talenten er niet van om te onderzoeken, creëren, experimenteren en ontdekken. We hebben een open oproep op onze website geplaatst waar artiesten op konden reageren. Dit resulteerde in een wereld die zichzelf beschermde tegen het virus, terwijl onze geselecteerde talenten nieuwe ideeën voor de toekomst voor ogen hadden.

We nodigden toptalenten van over de hele wereld uit om hun projectvoorstellen in te dienen, waarin zij lieten zien wat het Symbioceen voor hen zou kunnen betekenen. Ze werden aangemoedigd om de mogelijkheden van een symbiose tussen mens en natuur te verkennen, ons materiaalgebruik en onze verbinding met de wereld om ons heen te heroverwegen. Binnen (product)ontwerp, materiële (her)bruikbaarheid en zelfs het creëren van bewustzijn hebben onze talenten ideeën voor een nieuwe toekomst gefundeerd. Onze menselijke positie en onze macht over de natuur bevinden zich duidelijk op een keerpunt. Een punt in de tijd waarop we onze controle willen opgeven en de verbinding met de natuur willen herwinnen.

Tijdens de Dutch Design Week hebben wij onze poorten kunnen openen voor publiek. De tentoonstelling ‘het symbiocene bos’ vertelt een verhaal over het (her)ontdekken, (her)valideren en samenkomen van nieuwe visies op de toekomst. Bezoekers beginnen hun reis in de grote kamer met ramen. Een aardskleurige kubus van linnen die midden in de kamer hangt. KLAAIKLÚT is Marije Dijkstra's werk over het verven van textiel met lokaal slib, modder en klei. Een materiaal dat je bijna overal tegenkomt, maar het bestaan ervan wordt vaak vergeten. Tijdens haar onderzoek ontdekte ze steeds weer nieuwe uitkomsten, kleuren en texturen, uit één simpele klomp klei. Ze wil het bewustzijn vergroten over de waarde van lokale materialen. Het verven van textiel kan op veel andere milieuvriendelijke manieren gebeuren. Doorgaand naar de volgende kamer is de kledinglijn van Anne-Marie Sust geverfd met micro-agle. Hierdoor verandert de kleding afhankelijk van de lichtomstandigheden en de manier waarop de drager ermee omgaat. De tafels naast Anne-Marie Sust verkennen materiaalontwerp en andere manieren om textiel te creëren. Terwijl Sanne Buurmijn manieren onderzoekt waarop we materialen en/of kleurstof van het Canadese fijnstraaltje. Deze plant wordt in onze tuinen meestal als een onkruid beschouwd. Derya Irkdas Dogu aan de laatste tafel, test manieren om verander het zijdeproductieproces. De zijderupsen in haar project kregen een 3D-geprinte cocon nadat ze hun zijde op andere soorten oppervlakken hadden gesponnen. Ze kunnen hun levenscyclus voortzetten en in motten veranderen. Derya vindt de symbiose met de natuur door van dit oude ambacht van het verzamelen van zijde uit de cocons een proces te maken waarbij de zijderupsen niet langer worden geschaad en hun levenscyclus kunnen voltooien.

In dezelfde kamer vinden we nog twee andere kunstwerken die ons verbinden met de wereld en de natuur om ons heen. Tegenover de kledingcollectie staat een kastje. In de lades zitten glazen bubbels en QR-codes. Deze codes leiden de bezoeker naar een video-archiefwebsite. Een verzameling geuren opgegraven uit inheemse dennenbossen, vertaald in video’s. Het Kamila's project 'The Department of Culture for Breath in 2030' presenteert een digitaal archief dat een onzekere toekomst onderzoekt en de relaties van de mensheid met andere levende wezens in twijfel trekt.

In de groene kast aan de andere muur zitten een aantal AI’s verstopt. Het controversiële AI-experiment van Tropozones speculeert over meer dan menselijke ontmoetingen. Vraagt ​​u zich af of machines ons leren over ecologische zorg. Mensen worden uitgenodigd om zich aan te sluiten bij deze dynamische gemeenschap, die op zijn beurt zal leren, fantaseren en evolueren uit deze uitwisselingen.

We hebben materiaalontwerp/onderzoek gezien en onze verbinding met de natuur in twijfel getrokken. Deze vragen en ideeën zetten zich voort in meer productontwerpachtige projecten in de grote zaal. Aan de linkerkant Lauren Raaijmakers. Ze ontwikkelde een urn die aanvoelt als een menselijke huid. Nadat haar grootvader tijdens covid overleed, verlangde ze ernaar hem weer vast te kunnen houden. Met deze urn kunt u uw dierbaren ook na uw leven vasthouden en tegelijkertijd onze relatie met de dood en rouw in twijfel trekken. Rechts van haar iets wat we het afgelopen jaar allemaal veel hebben gezien, een mondkapje. Maar dit keer in een andere kleur en van een vreemd materiaal. Bacteriën vormen de huid van het gezichtsmasker, ontworpen en gemaakt door Sum Studio's Elisabeth en Gareth. Dit masker, dat tijdens covid in hun huiskeuken werd gekweekt, denkt aan creëren zonder plastic afval en in symbiose met het vernederende proces van de natuur.

De grote hal is gevuld met producten van de toekomst, die allemaal manieren vinden om het ecosysteem van onze planeet te redden. De tafel ontworpen door Tabled maakt gebruik van de invasieve Prosopis-boomsoort uit Namibië om tafels te maken . Hierdoor kan het hout van deze snelgroeiende en landschapsruïnerende boom voor een goed doel worden gebruikt. Het omzetten van natuurlijk ‘afval’ in producten is ook het geval bij het Pomace project. Deze groep doet onderzoek naar de materiaalkwaliteit van het materiaal dat overblijft bij de olijfolieproductie. Presentatie van verschillende producten gemaakt met zijn bioleermateriaal. stoelen, tassen en een jurk.

Het midden van de kamer wordt gevuld door twee grote ‘lichten’. Kim's levende co2-filter: Kaia is thuis voor algen die CO2 filteren in hun fotosyntheseproces. Haar werk onderzoekt de mogelijkheden met natuurlijke, lokale ingrediënten om nieuwe bicarbonaatoplossingen te creëren in een energieneutraal systeem. Het hebben van organismen die in een vruchtbare en perfect aangepaste leefomgeving leven, is al tijden niet meer voorgekomen als het gaat om de zijderupsen. Ze zijn gedomesticeerd om hun zijde te oogsten. Tussen de cocon en design is een experimenteel ontwerpproject dat tot doel heeft dit domesticatieproces om te keren. De zijderups weer een plek in de natuur bieden is een voorbeeld van het vinden van een symbiose.

Aan het einde van de grote hal, voordat we het laboratorium binnengaan, vinden we nog een prototype. Het 'Micro-macro-ferm' membraan moet water doorlaten passeren, maar het product blijft binnen. De lampjes aan de buitenkant moeten het PH-niveau binnenin aangeven.

Upon entering the laboratorium, or the former kitchen of the main building, we find three different approaches regarding food. Catinca explores the possibility of developing a material which makes it possible to grow furniture from our own organic waste. She states ‘everything we use goes somewhere’.
Lieke, on the opposite desk, came up with an explanatory way to provide insight into the plastic waste we leave behind. Emphasizing how this ends up on our plates again. Her ‘micro plastic menu’ is an enlargement of real micro plastics.

Tegenover haar vinden we Sashi's 'gulzigheid'. De kleurrijke kommen zijn gemaakt van gluten. De liefde voor koken van deze materiaalontwerper bracht haar ertoe de materialiteit van gluten te herontdekken, waarderen en onderzoeken.

Maar er is meer. De curiosakamer in de gang herbergt niet alleen een verzameling persoonlijke interesses. Tijdens de Dutch Design Week werden de Urban Reef-prototypes getoond, die ook buiten te vinden. Onder de glazen koepels zijn twee 3D-geprinte modellen te zien. Eén ervan is bedrukt met zaden die inmiddels ontkiemd zijn en waarin ook enkele zachte witte schimmels voorkomen. De koepel houdt het model vochtig en warm. Buiten, in de tuin, zijn er nog meer Urban Reef-experimenten gaande. Andere vormen en maten sieren de tuin van BioArt Village. Tegenover hen staat Rebecca. Ook werken met schimmels. Haar symbiopunkmachine vindt een manier om schimmels te integreren in ons menselijke ontlastingsproces, waardoor ons afval een vruchtbare plek wordt waar ze kunnen groeien. Dagelijks bedient ze haar machine.

Aan de muur van gebouw L, achter de symbiopunkmachine, hangt het prototype van Aquatecture. Shaakira was het project al een tijdje aan het ontwikkelen nadat ze er voor het eerst aanwezig was onze talent-snelkookpan in 2019. Momenteel beleeft het project de eerste pilotfase.

Terwijl we over het terrein lopen, vinden we achter het vuur onze laatste Angelo. Zijn stofmachine is er een waar bezoekers aan kunnen deelnemen. Gekleed in een stofpak worden ze onderdeel van de visualisatie van een theoretisch concept. 30.90582 spreekt over een realiteit waarin mensen geen op zichzelf staande, afstandelijke wezens zijn, los van de natuur en technologie, maar altijd ingebed in een complexe en gevoelige wereld. De vraag stellen: hoe situeren we ons in een ruimte die tegelijkertijd vijandig tegenover ons wordt?

Ons symbiocene bos was gevuld met talenten en hun unieke ideeën tijdens de Dutch Design week van 16 oktober – 24 oktober 2021.

Ontmoet onze talenten Hier!