The Lively Sciences
Shapes of Debate

De Franse filosoof Michel Serres vergeleek ooit de moeilijkheden in de communicatie tussen de exacte wetenschappen en de wetenschappen van de mens met het navigeren door de noordwestelijke passage over Canada. Levenswetenschappers spelen een belangrijke rol in de complexe technologische, industriële, economische en natuurlijke transities waar we vandaag de dag getuige van zijn. Maar gezien de mate van disciplinaire complexiteit is het afstemmen van de wetenschap op de samenleving geen geringe opgave. Net als de beruchte Franklin-expeditie van 1845 die strandde op Beechey Island, aan de westkust van Groenland, blijven pogingen om een communicatiemiddel te vinden tussen de talen van de wetenschap en de samenleving moeilijk. De navigatiesystemen van die tijd droegen een al te zelfverzekerde hoop op een noordelijke doorgang met zich mee. En tot nu toe waren de conceptuele instrumenten die voor een ontmoeting van geesten waren gebouwd te primitief om het ijs te breken. Toch is niets belangrijker als je innovaties in de levenswetenschappen op een sociaal responsieve manier wilt benaderen.

[re-]thinking life, emergence and uncertainty in (synbio)research

Op 24 mei organiseerden we ‘The Lively Sciences’, een evenement in samenwerking met iArts Maastricht en de Radboud Universiteit Nijmegen. We presenteerden nieuwe vormen voor uitwisseling, dialoog en reflectie over synthetisch leven in de context van het SafeChassis-project. Het evenement nodigde uit tot een uitwisseling tussen het publiek die zowel de verbeelding als de kritische reflectie opwekte over de grenzen tussen natuur en kunstgrepen, wetenschap en samenleving, economie en leven. Zullen petrischalen en testtubes toekomstige stappen in de evolutie definiëren? Hoe kunnen gesynthetiseerde levensvormen sociale vooruitgang teweegbrengen? Hoe bezorgd moeten we ons maken over de risico's? En hoe moeten we dit soort zaken met het publiek communiceren?

Om deze vragen te onderzoeken organiseerden studenten van iArts Maastricht een workshop die gericht was op het faciliteren en begrijpen van nieuwe vormen van dialooguitwisseling. Groepen van vijf werden begeleid in verschillende activiteiten die zowel de verbeelding als kritische reflectie opwekten over natuur en kunstgrepen, wetenschap en samenleving, economie en leven. Voortbouwend op en onderzoek naar deze complexiteiten van de dynamiek presenteerden de studenten vijf prototypes van betrokkenheid die zich nog in de voorbereidende onderzoeksfase bevinden. De gesprekken en dialogen die elk twintig minuten duurden, vonden plaats op het snijvlak van de natuur, de mens en de overdracht van dialoog in de tijd en ruimte van vandaag; geconfronteerd met de fundamentele vraag hoe we de instellingen van het laboratorium naar de echte wereld kunnen overbrengen in plaats van deze te vertalen. Met de essentie van hetzelfde frame maar verschillende perspectieven brachten de studenten dialogen naar voren tussen mens en mens, mens en ruimte, ruimte en ruimte. De deelnemers werden aangemoedigd om gemarkeerde gebieden en locaties binnenin te verkennen, introspectie te doen, aan te raken en te voelen, de aanwezigheid van stilte en woorden te begrijpen. Veelheid en subjectiviteit voegden lagen van complexiteit en verhalen toe aan de ervaring binnen de toekomstige ruimtes. De discoursen binnen de wetenschappen, gebaseerd op perspectieven en verschillende wereldbeelden, waren een cruciale lens om te overwegen om te herkaderen, contextualiseren en decontextualiseren.