Episode 4 with Oron Catts
In de vierde aflevering van Symbiotopics bespreken nieuwe podcastpresentatoren Noortje en Gijs alles rondom BioArt, samen met Oron Catts, een van de eerste kunstenaars die biotechnologie en kunst samenvoegde. Vaak gezien als een van de pioniers van BioArt, heeft Catts halflevende sculpturen gemaakt om licht te werpen op de problemen die voortkomen uit onze antropocentrische benadering van het leven. Hij richtte het onderzoeksinstituut SymbioticA op, om andere kunstenaars en onderzoekers in staat te stellen biotechnologische middelen te gebruiken. De Australische kunstenaar is geïnteresseerd in het concept van het leven, en hoe onze culturele relatie daarmee snel verandert. Met de meeste van zijn werken zoomt hij in op de vage overlap tussen leven en technologie, en op de manier waarop de mens de natuur domineert. Als samenleving hebben we de neiging om perfectie van de natuur te verwachten alsof het een technologische machine is. Catts geniet er daarentegen veel meer van als de pogingen om levende weefsels onder controle te krijgen niet werken. Het merendeel van zijn werk is bedoeld om de rommeligheid van het leven te vieren en zich te verzetten tegen menselijke manipulatie. In plaats van het leven te forceren, ontdekt Catts liever waar het leven voldoet en waar het zich verzet.
In het online gesprek met de podcasthosts vertelt Catts vanaf zijn bureau in Australië over tissue engineering. Met weefseltechnologie kunnen mensen complexe levende materialen vormgeven op een manier die nog nooit eerder is gedaan. Vanuit historisch perspectief stelden mensen uit bijna alle culturen zich hersenschimmen voor waarin mensen en dieren samensmolten, en plotseling is dit surrealistische idee nu werkelijkheid.
Oron vertelt ook hoe problematisch het woord leven is, aangezien er geen wetenschappelijke definitie bestaat. Hoewel de minimale levenseenheid vaak wordt gezien als een enkele cel, zou het opbreken van het DNA-molecuul niet als ‘dodend’ worden beschouwd. Ten slotte wijst hij erop dat we, om uiteindelijk een symbioceen te realiseren, moeten erkennen dat systemen niet afhankelijk zijn van deze harde grenzen tussen leven en technologie, maar meer van stromen.