Developing a skin like urn

Het is vroeg in de ochtend, maar Talent Pressure Cooker-deelnemer Lauren Raaijmakers loopt al in haar witte laboratoriumjas door het lab. Voor haar staan 6 schaaltjes met een bruine vloeistof waar bovenop een stevige substantie zit. Twee van hen zeggen ‘wang’, twee anderen zijn gelabeld met ‘haar’ en de laatste twee zeggen ‘bloed’. Ze roert een heldere vloeistof in een glazen pot. Lauren vertelt dat ze zojuist wat speeksel heeft ingeslikt en nu het DNA eruit haalt. Het wordt nog niet weergegeven.

Het idee is om het DNA in een urn te brengen die een huidachtige textuur heeft. Lauren heeft haar eerste prototype van deze urn tentoongesteld op de Symbiocene Forest-tentoonstelling vorig jaar tijdens de Dutch Design Week.

Haar concept van een urn met een huidachtige textuur ontstond na het overlijden van haar grootvader tijdens Covid-19. Omdat ze helaas niet in staat was de hand van haar grootvader op zijn sterfbed vast te houden, verlangde ze naar nabijheid. Een gevoel dat haar op het idee van de urn bracht.

Tijdens de tentoonstelling van vorig jaar bestond de urn uit natuurlijk rubberlatex om de textuur van de menselijke huid na te bootsen. Dit jaar gaat ze echter nog een stapje verder. Terwijl ze in het laboratorium is, ontwikkelt ze een nieuwe versie waarin het DNA van de overledene daadwerkelijk is verwerkt.

In dit nieuwe prototype is de huidachtige textuur niet afkomstig van latex, maar van SCOBY, (een acroniem voor) een symbiotische cultuur van bacteriën en gisten. Het is een bijproduct dat afkomstig is van het kombucha-maakproces. SCOBY is een celluloselaag die kan worden gedroogd en in elke gewenste vorm kan worden gegoten, zoals een urn.

Lauren verwerkt niet alleen DNA uit haar speeksel in de urn. Ze experimenteert ook met haar eigen bloed en haar. Lauren legt uit: “Ik kan me voorstellen dat de resultaten van dit experiment behoorlijk verschrikkelijk kunnen zijn. Door de textuur van de gedroogde SCOBY en het haar kan het materiaal er heel menselijk uitzien.”

Maar voor Lauren is dit niet noodzakelijk een slechte zaak. Het is cruciaal dat haar project, Touching Death genaamd, je in het reine brengt met de dood. Deze urn mag nooit een illusie zijn van een levend wezen. Het zou je niet in ontkenning moeten houden. Het accepteren van de dood is onderdeel van het rouwproces.

“In het Westen hebben we een zeer plechtige relatie met de dood en rouw. We zijn erg ver verwijderd van de dood. Wij beschouwen rouw als een heel zwaar, maar passief proces.” Lauren vertelt het ons. Ze gelooft dat rouw een actiever proces kan zijn dat niet alleen uit verdriet bestaat. Een actief rouwproces kan fijne herinneringen achterlaten. De aanraking van de dood kan een hulpmiddel zijn om te ontdekken hoe we rouwen.

Vóór het concept van de huid als urn had Lauren geen biologische of chemische kennis. Ze noemt zichzelf glimlachend een ‘science noob’, maar dit weerhield haar er niet van om een prototype te realiseren. Ze had een visie en dook in de wetenschappelijke processen die haar brachten naar waar ze nu is.

De iteratie van de urn zal dit jaar te zien zijn tijdens de Dutch Design Week in het Symbiocene Forest: Progeny of the Father of Genetics van BioArt Laboratories.

Terwijl we Lauren haar laboratoriumwerk laten voortzetten, kijken we nog een keer naar de glazen pot. Er verscheen een vezelig netwerk-DNA in. Het enige dat nodig was, was een beetje geduld.